Este é un dos vídeos realizados para promocionar o patrimonio cultural galego-portugués, realizado por Guadi Galego e o grupo português Vozes da Rádio.
Outra pequena marabilla que fala de acercamento e compresión entre dúas culturas afastadas por escuros intereses. Esta clase de iniciativas as que nos dan azos e fan que nos reconfortemos co mundo no que vivimos.
chuzame - Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.
Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.
Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño...
chuzame - "Se lle falas a un home nunha língua que el entenda, chegarálle á súa cabeza. Se lle falas na súa língua, chegaráslle ao corazón."
Nelson Mandela, primeiro presidente democrático de Sudáfrica
Despois de pasar 27 anos da súa vida no cárcere e levar unha vida miserábel por defender os dereitos da súa xente, Nelson Mandela foi elixido presidente do seu país nas súas primeiras eleccións verdadeiramente democráticas nas que todo o mundo puido votar libremente. Durante o seu mandato levou a cabo unha política de reconciliación que permitise superar as diferenzas entre o seu povo.
Non sempre o racismo, ou a xenofobia, que é o mesmo, se refiren a un aspecto físico como a cor da pel ou dos ollos. Ás veces presenta unha forma relixiosa ou cultural. Por exemplo, o réxime fundamentalista iranés (do Irán), ou a os intocavéis da India. Mais, en todos os casos baséase no mesmo: a supresión dos que son e/ou queren ser diferentes. É algo habitual no ser humano de todas as partes do mundo.
Deste xeito, nestes últimos anos os galegos estamos experimentando unha mudanza no xeito de interpretar a discriminación á que habitualmente estabamos sometidos. Durante os últimos séculos, o costume era que a clase superior, que podía permitirse a educación, empregase o galego, deixando o galego para as clases baixas. Nunca, ata o derradeiro terzo do século XX, se fixo ningún esforzo por alfabetizar masivamente á poboación, ao estilo da Rusia zarista que conduxo á brutal revolución. Neste ambente o galego conservouse doadamente, porque era útil á élite e ao que quería acercarse a ela: marcaba a diferencia.
Co paso do tempo chegaron os avances e tamén a universalización do ensino. Só cando foi estrictamente necesario e séculos despois de que fose habitual no resto de paises europeos. Dá mala imaxe ser un emigrante analfabeto en Europa. Iso implicaba un cambio de estratexia. O autoritarismo dá paso ao xacobinismo: a creación dun estado centralista forte baseado na supremacía dunha cidade capital que limita o desenrolo das rexións e impide que a poidan superar en calquera aspecto. Agora o galego xa non é necesario, é un obstáculo para a uniformidade que os grupos de poder consolidados pretenden impoñer para o seu benefício: o pensamento único.
Estamos vivindo o final da transición entre a primeira e a segunda etapa. O clasismo está desaparecendo en favor da intolerancia e o desprezo a unha cultura considerada inferior e, algo moi propio dos tempos, pouco competitiva. Substitúese o sentimento pola cobiza e a competencia cega. Deste xeito, as emisoras que antes falaban de relixión agora fano de economía, co fin de desinformar co que lles interesa a eles.
Noutra banda, a xente que loitou e loita por preservar, coidar e difundir a nosa cultura ve recompensados os seus esforzos polo incremento no prestixio da língua e cultura que defenden, mais tamén se ve defraudada pola ausencia de medios de comunicación propios e pola continua emigración da élite cara a as rexións máis beneficiosas económicamente, que leva anos desangrando o país.
Os que defendemos a discriminación positiva do galego só queremos conservar a nosa língua, que é a nosa herdanza. Non pretendemos suprimir o castelán nin ningunha outra língua, só evitar que desapareza a nosa.
E lográmolo día a día.
chuzame - Despois de facer a contaatrás da páxina, decidín facer un pequeno experimento e crear un pequeno proxecto en Google Code. Só por facer unha proba.
Google Code é un servizo que ofrece aos programadores unha serie de ferramentas para publicar e manexar os seus proxectos. Non creo que sexa moi práctico para grandes empresas, mais semella ideal para non perder eses pequenos anacos de código que se van deixando por ahí.
Esta primeira versión de WebCountdown, o nome do miniproxecto, é unha simple aproximación, xa veremos se lle engado cousas. De momento, ahí queda. Decidín facelo íntegro en inglés por ser ésa a língua internacional da informática. Sen dúbida máis adiante acrecentareille unhas pequenas instruccións en cristiano. Tedes unha ligazón para descargalo na barra lateral do blog, aínda que só poida ser algo útil aos programadores web.
chuzame - A semana pasada coloquei un contador na barra da esquerda (ou da dereita, según se mire), no que se amosa o tempo que falta para a voda de dous amigos meus. Será a finais de agosto, polo que aínda teñen tempo de arrepentirse ;). Como non creo que vaia ser así, pareceume boa idea que puidesen ver cando quixeran canto tempo lles queda de liberdade.
No mundo actual aínda queda espazo para o compromiso entre as persoas, a pesar da insistencia dos medios de comunicación en matar a utopía. Aínda que sexa difícil ás veces, algúns seguimos soñando cada noite cun mundo mellor ao despertarnos pola mañá.
chuzame - Battle for Wesnoth (ou Legend of Wesnoth) é un xogo de estratexia por turnos multixogador gratuito (de código aberto) que me ten enganchado desde hai xa uns meses. Hai versións para Windows, Linux e Mac e manténse grazas ás aportacións da comunidade de usurios. Se algún usuario quere aportar algo, simplesmente o envía e, se o resto de usuarios o acepta, aparecerá na seguinte versión do xogo, que se pode descargar desde a súa páxina oficial: A Batalla por Wesnoth.
O sistema de xogo consiste nun mapa composto por casas hexagonais no que se colocan as pezas do usuario e do contrincante (elfos, cabaleiros, orcos, meigas, feiticeiros...), que teñen uns valores de ataque e defensa. Os xogadores teñen que desplazar as pezas por ese taboleiro co fin de atacar ou escapar das do contrario. Existen moi diferentes mapas e diferentes personaxes, así como historias que enlazan eses mapas, polo que o desenrolo do xogo faise moi entretido.
Existen moitos vídeos na rede nos que se poden apreciar fragmentos do xogo. Aquí está un trailer ficticio realizado por un usuario:
Outro feito importante é que os textos están en galego e calquera pode colaborar na traducción. Deste xeito, o xogo faise moito máis ameno e enxebre. Parabéns ao equipo de traducción formado por Leandro Regueiro e ao proxecto Trasno en xeral pola súa contribución a que todos poidamos disfrutar desta obra de arte na nosa língua.
chuzame - Esta pregunta é a hoxe en día se fan millóns de usuarios de todo o mundo. E non só usuarios, senón tamén profesionais da computación. Linux é un sistema operativo alternativo ao tradicional Windows que leva máis de 10 anos acaparando o mercado. E digo alternativo e non substitutivo, porque permite traballar doutro xeito, que en ocasións é mellor e noutras, simplesmente, diferente.
Os usuarios que fan preguntas do estilo: Porque teño que aprender Linux se xa sei Windoz? non son os máis axeitados para insistirlles que o proben. Os usuarios avanzados, pola contra, que queiran aprender cousas novas e esteñan fartos do que teñen son os óptimos para empregalo. Moitos xogos de última xeración van máis rápidos, polo que moitos usuarios quererán probalo só por iso.
A mascota de Linux é un pingüino chamdo Tux. Aquí está en acción.
chuzame - Farto de mostrar vídeos alleos, decidín subir o meu primeiro a YouTube e postealo no blog. Trátase dun concerto do grupo Hazomoon, no que un intérprete dun instrumento feito por el mesmo denominado Hang (man en suízo) é acompañado por outros máis tradicionais como a guitarra, flauta e a voz.
Este vídeo foi grabado cun móbil (é o que hai ) en La Escalera de Jacob, que é un centro cultural alternativo situado nun dos barrios máis marxinais do centro de Madrid. Habitualmente represéntanse funcións de teatro e concertos experimentais nas súas dúas salas, todo nun ambiente moi gafapasta (incluídas as pompas de xabón entre o público).
Abonda dicir que case quedo durmido no concerto. A música é tan monótona e repetitiva que por moita gana e interese que lle poñan os intérpretes, axiña acaba cansando. O ambiente pseudo-hippie tampouco axudou a mellorar a situación. Se vendesen o disco á saída creo que desta vez non o compraría.
chuzame - Sempre digo que o día menos pensado,
é o día, é un segundo nunha festa,
rápido e atolondrado,
Coma unha cancion dos Suaves,
coma unha disputa de namorados.
Sempre digo que hoxe é o día agardado,
e unha brisa de verán lévame cara ao mar,
Triste e resignado,
Coma unha nai que casa á sua filla,
Coma un vello no parque sentado.
Pero á noite volto a compor esta canción
E abrazándome á noite xuro loitar
soño con rachar esta tristura de cantautor
facendo eu só un bo rock and roll
e xa non me dá medo a noite,
nin o tempo salvaxe que ouvea na ventá,
e mañá tamén é bo día para comezar.
Adicado á xente da cidade das murallas.
Antón do Carro
chuzame - 
Pois iso que se vé na imaxe superior é un lector de tinta electrónica, concretamente un Sony Reader PRS505, nunha foto que tirei no meu traballo co móbil, o que explica a calidade.
Que é un lector de tinta electrónica? Seguro que moitos xa coñecederes os libros electrónicos ou dixitais (PDF). O problema ata o momento era que a lectura nunha pantalla (écran) era pesada e molesta debido á retroiluminación, isto é a pantalla é unha fonte de luz que molesta a vista. A tecnoloxía da tinta electrónica soluciona este problema: a pantalla xa non emite luz, simplemente modifica o seu contido.
A pantalla dun lector con esta tecnoloxía está composta por millóns de células que cambian a cor ao paso dunha corrente eléctrica (polarización). Deste xeito lógrase un efecto similar ao dunha folla de papel, coas ventaxes que ofrece un dispositivo electrónico:
Mais, coma sempre, non todo son ventaxas:
A tecnoloxía está polo de agora en pañais, comezando a gatear. Nun futuro próximo haberá cada vez máis lectores con mellores prestacións, conforme se asente o mercado. Eu xa lle estou sacando partido ao meu, empregándoo para ler libros técnicos e tutoriais, outra xente emprégao para novelas e ensaios.
Pouco a pouco, o mundo avanza.
chuzame - 
