Este post é un tanto persoal, así que quedades avisados...

O pasado día 25 foi o Día da Patria Galega, Día de Galiza... e tamén o antigo patrón de España, o apostol Santiago.  Certamente unha data moi cobizada. Para celebralo, quedei cuns colegas na capital do pais, Compostela. Chegei despois de pasar toda a noite no bus desde Madrid (no tren non habia prazas e avión é demasiado caro para alguén que volta cada 15 días).

Estivemos percorrendo a cidade, insertámonos no medio da manifa, introduxemos a un madrileño, compañeiro noso, no nacionalismo galego e ata atopamos un profesor xaponés de socioloxía que estaba a facer un traballo sobre nacionalismo e que nos falou do seu país. Ademáis tamén asistimos aos concertos do Festigal, organizado moi dignamente... e incluso estivemos na caseta da UPG (medo!).

Outro punto forte do día foi para min coñecer á xente de Chuza! o portal galego de novas colaborativas do que xa teño falado, así como a xente de Vieiros, Gznación e outros medios de consulta habitual. Foi todo un pracer, aínda que espero poder falar con eles en outra ocasión en mellores condicións. En resume, un día redondo.

Roubolle esta foto do blog do encontro a Ghanito:

chuzame

Esta foto pertence a unha fervenza que forma o río Lourido e que está oculta para a maior parte da xente pola maleza que a rodea. O estado de abandono no que se atopa a maior parte da Parroquia provocou que o acceso a esta marabilla da natureza sexa impracticábel. O lado positivo dese abandono é que permitiu conservalo ata agora intacto.

O río Lourido transcurre ao longo de varios kilómetros e na súa totalidade pola parroquia da Pedra no Concello de Cariño. Noutro tempo tiña un caudal moito maior que o actual, sobretodo na súa parte baixa, a  traída de augas para o suministro de case todo o concello  e o cultivo masivo de eucaliptos tiveron a culpa e a día de hoxe é algo de difícil solución. De todos os xeitos, o estado do río está lonxe de ser un desastre absoluto e ofrece moitas perspectivas para ser recuperado a medio e longo prazo, se as condicións o permiten.

O caer e decorrer da auga é un dos espectáculos máis simples e cautivadores que nos ofrece a natureza. Nas nosas mans está saber aprecialo e conservalo para poder gozarmos nós e os que veñan despois de nós.

chuzame

Primeiro de todo, a entrada (post) que estivo colgada na portada no blog desde hai uns días debeuse a un erro pola miña banda. Tiven un problema ao subir a imaxe da entrada anterior e, para evitar que lle ocurrise o mesmo a outros, decidín facer unha proba para reportalo aos administradores de Blogaliza. Como non me decatei, esa nova apareceu na portada, mais felizmente xa está amañado.

Agora vouvos facer unha pregunta a todos os que ledes este blogue: se puidérades escoller un nome de dominio (un punto com) para este blog, cal lle poñeríades? Travesias.com, .net, .org... xa están collidos, así que podedes ir procurando outros. Unha posibilidade sería lumeinfernal.com, ainda que quería facer algo especial para homenaxealo, xa que se trata do xogo  que programei hai xa máis de 10 anos (era novo e non precisaba os cartos).

Por certo, confeso que actualmente perdín todas as copias dese xogo, así que se alguén aínda o conserva, agradecería que se puxera en contacto comigo.

chuzame

Desde hai xa uns meses, firmo todos os meus correos electrónicos co seguinte latinismo (isto é, frase en latín):

"Ars longa, vita brevis" 

Que quere dicir? Máis ou menos, que o tempo para aprender con mestría absoluta unha profesión, oficio ou arte supera con moito o tempo que dura a vida dunha persoa. Trátase dunha cita do médico grego Hipócrates, que viviu arredor do século V antes de Cristo e que se considera pai indiscutido da medicina moderna. Tamén é o lema da marca de roupa XDYE das tendas Pull and Bear (entereime meses despois de escoller a cita para o correo e non vexo motivo para mudala).

Esta frase adáptase, sen dúbida, á maior parte das profesións e ten particular acerto no caso da miña, programador informático. Traballar nunha disciplina en perpetuo progreso exixe unha constante atención e unha capacidade de filtrado e asimilación de información continua. Desde logo, ir picar á mina, por exemplo, é unha profesión moito máis dura, máis iso non significa que o traballo do programador sexa fácil: soldos baixos, proxectos infernais, horas e horas diante dunha pantalla que queima a vista... Creo que realmente non llo recomendaría a ninguén.

Aínda que tamén ten moitos momentos reconfortantes, a ilusión de aprender algo novo cada día, traballar sobre abstraccións que manipulan información do mundo real, atopar a solución a problemas complexos... programar é unha arte e non creo que lograra acadar a perfección (se é que existe) nin noutra nin nun millón de vidas...

chuzame

Despois de facer a contaatrás da páxina, decidín facer un pequeno experimento e crear un pequeno proxecto en Google Code. Só por facer unha proba.

Google Code é un servizo que ofrece aos programadores unha serie de ferramentas para publicar e manexar os seus proxectos. Non creo que sexa moi práctico para grandes empresas, mais semella ideal para non perder eses pequenos anacos de código que se van deixando por ahí.

Esta primeira versión de WebCountdown, o nome do miniproxecto, é unha simple aproximación, xa veremos se lle engado cousas. De momento, ahí queda. Decidín facelo íntegro en inglés por ser ésa a língua internacional da informática. Sen dúbida máis adiante acrecentareille unhas pequenas instruccións en cristiano. Tedes unha ligazón para descargalo na barra lateral do blog, aínda que só poida ser algo útil aos programadores web.

chuzame

A semana pasada coloquei un contador na barra da esquerda (ou da dereita, según se mire), no que se amosa o tempo que falta para a voda de dous amigos meus. Será a finais de agosto, polo que aínda teñen tempo de arrepentirse ;). Como non creo que vaia ser así, pareceume boa idea que puidesen ver cando quixeran canto tempo lles queda de liberdade.

No mundo actual aínda queda espazo para o compromiso entre as persoas, a pesar da insistencia dos medios de comunicación en matar a utopía. Aínda que sexa difícil ás veces, algúns seguimos soñando cada noite cun mundo mellor ao despertarnos pola mañá.

chuzame

Antes da segunda parte do meu artigo sobre o reintegracionismo, vou facer un breve inciso. Levo xa seis mesiños en Madrid (en galego debía ser Madrí) e debo admitir que aínda teño dificultades co idioma. É difícil de crer, máis é certo: o madrileño é unha variante do español normalizado case imposíbel de entender, e moito menos de intentar falalo.
Como resultado dos meus tremendos esforzos para poder relacionarme cos nativos fixen unha pequena listiña de palabros que me son imprescindíbeis na miña vida cotidiá:

• Truño: Dise de algo que está mal feito dos pés á cabeza, e ademáis é feo.
• Ñapa: Calquera cousa que haxa que facer para que un truño cumpra a súa función, independentemente das consecuencias que poida traer. No futuro será unha das poucas palabras do dicionario que comezará por esa letra.
• SuperPro: Do bo o mellor e do mellor, o superior.
• Restaurante: Lugar onde podes adquirir un prato de lixo a un prezo exorbitado. Isto é, fora de órbita.
• Cubata: Derivado do garrafón que se sirve en establecementos públicos. Non apto para consumo humano.
• Sala de concertos: Habitáculo habitualmente non superior a 15 metros cadrados destinado a facerlle perder á poboación o gusto pola boa música.
• Piso: Parte dun edificio construido con papel e sucedáneos de cartón.
• Provinciagh: Territorios conquistados e sometidos á vontado dos súbditos da capital.
• Capital: En Egpaña, dise dunha cidade que o único mérito que fixo para merecer ese título é estar no centro xeográfico do territorio.
• Galicia: Lugar natal del marigco y log percebeg

Como vedes, algúns destes termos existen tamén no galego con diferente significado.
Para rematar aquí tendes outro trapo, perdón, símbolo, que adorar:

chuzame

Este post pode ser bastante tedioso e persoal, así que vos aviso. A punto de rematar o ano 2007, aínda que poida non ser o último post, é bo facer balace do que cada un fixo. No meu caso, comecei a comezos da primavera este blog como pequeno experimento sen pretensión demasiado serias, e así continua. Mais tamén me serviu para aprender e darlle importancia a cousas que anteriormente me pasaban desapercibidas e que son realmente importantes.

Un blog escrébeo calquera, mais, un bo blog... é unha tarefa realmente complexa. Desde a escolla inicial dos temas a tratar, o aspecto visual, a lingua empregada e o uso que se fai dela, ata atopar o que realmente un quere expresar e transmitir, hai un camiño que para cada blogueiro é diferente. E pouco a pouco, cada un vai pulindo o seu estilo, de xeito que escreber vólvese un hábito agradecido.

Como resume do ano, o blog naceu como produto da crispación. Deste xeito, tivo un parto complicado, nun momento en que parecía que o España ía cara a hecatombe e a fin dos días estaba perto. Travesías naceu como medio persoal de combatir esa imaxe imposta tan artificial que se nos estaba (e sigue) a vender nos medios. E á marxe tamén naceu como un medio persoal de informar á xente que teño próxima de cousas que me parecía debían coñecer. Ése é un dos obxectivos de blogaliza, facer que a xente se comunique en galego na rede dun xeito cómodo. Para o castelán e o inglés xa hai outros servidores, teñen de sobra onde escoller.

Pouco a pouco, os tronos foron desaparecendo do ceo, para comezar a falar de cousas realmente interesantes. Concertos, discos, grupos, libros e poesía. Foi nese momento cando o blog tomou o corpo que ten agora. A modiño, as visitas foron medrando. Nunca pretendin ter moitas, así que estou gratamente sorprendido, xa que houbo semanas que superaron o cento. Dito isto, débolle agradecer á ¿musa? do blogomillo e aos malpocados Aduaneiros, así como a xente que me ligou o s posts surxidos da polémica de hai unhas semanas. Voltarei sobre o tema, ainda que máis polo interese que pola repercusión que teña o que poida dicir eu.

Para o ano que entra aguardo ter máis novidades, unha delas xa está en marcha. Xa escollín espazo para as fotos, 23hq, o que me recomendara Ifrit, será o lugar a onde suba todas as fotos persoais.

Saude!

chuzame

Outra tanda máis de fotos e... xa teño esgotado o espazo que me adxudica gratuitamente o Picassa. Estamos en tempo de melancolía e lembranzas, así que aquí tedes os álbuns recén subidos:

• Nasseiro (2007). Non saen fotos comprometidas (acho).
• Mundo Celta (2007). Fotos do Festival do Mundo Celta de Ortigueira.
• Despedida de Madri e Patrona da Vila. A miña despedida da patria cara Madrí e as festas da patrona da Vila de Ortigueira.

Como vén sendo habitual, podedes acceder a elas desde as ligazóns da columna da dereita. Xa está corrixido o erro da ligazón 'Viaxe a Lisboa', polo que xa podedes ver ese álbum.

Que as aproveitedes.

chuzame

Despois dun tempo sen subir ningunha foto, decidinme a empregar o servizo Picasa do monopolio Google para subir estes tres álbuns:

• Lagos de Sanabria e Norte de Portugal
• Lisboa, Portugal
• Fragas do Eume

Todas deste ano 2007. Pode que vaia algunha foto borrosa ou que non se vexa ben. Se é así, avisádeme cun comentario ou correo no que veña o álbun e o número de foto que ten. Para saber o número abonda con pulsar sobre a imaxe e na parte dereita da pantalla aparecerá.

Desta vez fixen caso omiso da prohibición de que saíran determinadas persoas e aparece todo o mundo. Se algún non quere que apareza algunha foto, só ten que pedilo.

Non sexades malos.

chuzame