O título desta entrada é o mesmo que o do artigo escrito por Xabier Loureiro para o xornal web GZNación, e que podedes atopar na barra lateral. O artigo refírese á situación actual do mercado laboral. É un tema que interesa a moita xente polo que aconsello a lectura dese artigo e tamén vou dar a miña opinión aquí.
Agora mesmo estánse a dar dous fenómenos que en aparencia son contradictorios. Dunha parte, na Galiza en particular, a maior parte da poboación está a disfrutar da maior calidade de vida da súa historia: nunca tan ben se viviu. Pola outra, o traballo nunca foi tan pouco valorado.
Por todas partes proliferan os "MacJobs", traballos que toman como modelo o da multinacional de comida lixo: contratos precarios e condicións económicas propias de indixentes para unha parte cada vez máis importante da poboación.
A situación é moi complexa e vén dada pola composición dos diferentes estratos da sociedade galega. Os "motores" principais da economía galega, desde o meu punto de vista, son: o capital tradicional que provén da terra, as grandes empresas que explotan os recursos país e, en último lugar, o estado. Os traballadores que queiran prosperar teñen que depender na case totalidade dos casos deses poderes. Non existe a posibilidade de traballar en sectores productivos, industriais ou tecnolóxicos no que un profesional se poida desenvolver sen ter que servir (ou vender a súa alma) a eses poderes.
O país é unha finca privada explotada por unha casta de terratenientes, funcionarios e directivos que se aproveitan despiadamente dos seus recursos e da súa xente. Deste xeito, a ausencia dunha burguesía emprendedora que forme unha rede social forte provoca a existencia da "provincia gallega", dependente da capital do Estado. Isto é, a dependencia social e económica dun foco, Madrid, que é incapaz de xestionarse a si mesmo con eficiencia.
As élites do país, as clases altas e os seus satélites, están a impoñer como "beneficioso" un modelo que só favorece os intereses duns poucos e, co control dos medios de comunicación e dos dous grandes partidos, suprime a esperanza de termos as ferramentas (instituto de credito propio, empresas estratéxicas xestionadas desde aquí, etc...) coas que afrontar os problemas deste novo século.
Como di o autor do artigo, precisamos de institucións sólidas sen cacicadas dos de turno... Precisamos de solucións reais, con resultados e non plans baleiros de obxectivos.

chúzame

En moitas ocasións, só fai falta levantar a cabeza para ver onde nos atopamos neste mundo. Aínda que, ás veces, non sexa tan doado como parece. Onte(s), fun ao concerto de Arto Tuncboyaciyan, un percusionista armenio que nin naceu nin pisou nunca Armenia, a súa patria.
Situada entre Irán, Turquía e varias repúblicas da antiga URSS, a situación de Armenia sempre foi extremadamente complicada. De feito, o territorio da actual república é unha mínima parte do que o pobo armenio ocupara hai só cen anos. Daquela o pobo armenio extendíase, como o de outras minorías pola península de Anatolia, a actual Turquía que daquela formaba parte do Imperio Otomano.
Foi durante a Primeira Guerra Mundial, cando se derrubaba o Imperio Otomano para dar paso á república turca, cando o poder, secundado polas masas, ordenou o xenocidio de centos de milleiros de armenios.
O motivo? coma sempre, o odio aos que son diferentes e máis débiles. Un pobo aproveitouse unha vez mais da súa superioridade militar e das circunstancias para exterminar a outro. E daquela, no medio das calamidades da PGM, todo o mundo quedou calado.
Ainda así e a pesar da enorme masacre, algúns puideron escapar, levando consigo o sufrimento dun pobo masacrado e ferido de morte, ademáis da lembranza do que voltaría a suceder en decenas de ocasións no futuro a millóns de persoas: asasinadas e humilladas pola súa condición.
Ésta é unha entrada moi triste, mais ainda nos queda esperanza: a día de hoxe son maioría os que repunan eses actos, que se manifestan en contra da guerra e que aborrecen da violencia. Aínda estamos lonxe, mais uns poucos xa atinan a ver o albor dunha nova era.

chúzame

Hai veces nas que non é doado responder a unha pregunta. Pode ser que a ser que a resposta non sexa demasiado complexa, que o difícil é admitir que un mesmo non gosta da resposta. O que non quita que esa resposta sexa certa ou, polo menos, acertada.

Haberá uns días ocurreume algo así. Un amigo estaba facendo algo tan simples como ler as intruccións nun paquete para preparar un alimento. A peculiaridade era que as intruccións estaban en galego, xa que era dunha das poucas marcas que respeta aos cidadáns dos lugares onde se vende. Ao comezar a ler, a primeira palabra (frixido), xa lle resultou confusa: nunca a vira antes e para el formaba parte dun idioma alleo.

Este feito, por desgraza, é demasiado habitual en toda a historia do galego como lingua a normalizar, isto é, os últimos trinta anos. Os motivos son varios: a existencias de diferentes formas para a unha mesma palabra, a escasa tradición literaria, a necesidade de manterse perto das línguas irmás e lonxe do irmao abusón castelán e a necesidade de ter unha norma escrita forte, entre outros.

A pergunta era entón: ¿Como vou falar galego se teño que dicir isto?

E a miña resposta: Un debe falar unha lingua como mellor lle pareza, non como apareza nunha nun bote de espárragos. Iso non quere dicir que non se deba falar correctamente, mais existe unha marxe ampla para poder expresarse con claridade. Unha persoa sempre crea lazos sentimentais coas línguas que fala e en ocasións non poderá evitar que esas ligazóns atravesen dunha língua a outra.

A pesares desta aparente incomprensión, existe moita xente hoxe en día que,  talvez acostumada polas circunstancias da vida a desenvolverse en diferentes idiomas e códigos lingüísticos, non ten problemas en aceptar a norma actual como válida e incluso a louban a súa calidez e proximidade á fala oral. Persoalmente, foi para min unha alegría que miña mai comezase a ler e incluso tomara por lingua escrita preferida o galego no cerne da súa xubilación. E coma ela, moita xente máis comeza a espertar dese sono do que fala o hino galego.

O tema da cuestión linguística é algo que xa cansa, polo que deixarei de escreber sobre o tema durante unha temporada. Iso non quere dicir que non volva a facelo, xa que é un tema apaixoante. E espero poder facelo non só para defendelo, senón para axudar a construilo.

E para finalizar con algo realmente bo e que non ten nada que ver co anterior: un vídeo da participación de Uxía Senlle, Guadi Galego e Ugia Pedreira no festival de canción de tasca de Espasante, en agosto deste ano:

chúzame