Os lectores de novas, feeds en inglés, son unha ferramenta (ou programa) que permiter enterarse de xeito áxil do contido de páxinas web, grupos de noticias e listas de correo sen ter que acceder directamente a elas. Por que se empregan? A resposta é que a moitos usuarios permítenlles acceder máis comodamente e de xeito directo á información, sen ter que perderse navegando pala web e cargando as páxinas. Permiten descartar automáticamente as entradas e novas antigas e estar informado dos novas segundo van aparecendo dunha tirada.
O xeito de conectarse é empregar a ligazón que nos ofrecen moitas webs, que normalmente vai indicada co nome 'RSS' ou 'Entradas', como no caso deste blog. Este formato serve para obter calquera actualización do contido: tamén se poden obter os comentarios, música e incluso vídeos. Ésteé o símbolo co que se indica as máis das veces:
Existen dous tipos de lectores: os programas que se executan desde o ordenador cliente e os que funcionan desde unha páxina web, accedendo cun nome de usuario e un contrasinal. Os programas (como RSSOwl ou Thunderbird, por exemplo), teñen máis opcións para organizar e categorizar as entradas. Coas interfaces web (Netvibes, Bloglines, Google Reader), pódese acceder desde calquera lugar á información: moi útil para os ziganos coma min que nunca paran nun mesmo lugar moito tempo.
En definitiva, unha alternativa moi interesante para a xente que valora máis o contido que o continente.
chuzame -
Rosalia XXI é o título da nova colaboración entre o pianista Abe Rábade, Guadi Galego e o poeta Anxo Angueira. Este proxecto naceu como un encargo da Consellaría de Cultura da Xunta de Galiza para a controvertida feira do libro da Habana. O obxectivo era mostrar unha versión contemporánea da obra da poetisa galega máis representativa de todos os tempos: Rosalía de Castro. Téntase dar una nova imaxe, renovando o xa mostrado por outros autores como, por exemplo, Amancio Prada.
Neste vídeo explícase máis en profundidade:
Resulta difícil de crer que non recibise prácticamente ningunha atención polos adormecidos medios de comunicación do país. Bótase en falta tamén a presentación do traballo en directo nesta beira do Atlántico. O CD está á venda na tenda vitual de Falcatruada e na tenda virtual de Apple, iTunes. Eu, por suposto, xa encarguei unha copia.
chuzame -
Desde hai xa uns meses, firmo todos os meus correos electrónicos co seguinte latinismo (isto é, frase en latín):
"Ars longa, vita brevis"
Que quere dicir? Máis ou menos, que o tempo para aprender con mestría absoluta unha profesión, oficio ou arte supera con moito o tempo que dura a vida dunha persoa. Trátase dunha cita do médico grego Hipócrates, que viviu arredor do século V antes de Cristo e que se considera pai indiscutido da medicina moderna. Tamén é o lema da marca de roupa XDYE das tendas Pull and Bear (entereime meses despois de escoller a cita para o correo e non vexo motivo para mudala).
Esta frase adáptase, sen dúbida, á maior parte das profesións e ten particular acerto no caso da miña, programador informático. Traballar nunha disciplina en perpetuo progreso exixe unha constante atención e unha capacidade de filtrado e asimilación de información continua. Desde logo, ir picar á mina, por exemplo, é unha profesión moito máis dura, máis iso non significa que o traballo do programador sexa fácil: soldos baixos, proxectos infernais, horas e horas diante dunha pantalla que queima a vista... Creo que realmente non llo recomendaría a ninguén.
Aínda que tamén ten moitos momentos reconfortantes, a ilusión de aprender algo novo cada día, traballar sobre abstraccións que manipulan información do mundo real, atopar a solución a problemas complexos... programar é unha arte e non creo que lograra acadar a perfección (se é que existe) nin noutra nin nun millón de vidas...
chuzame -
Este pasado venres, sexta feira, apareceu un pequeno artefacto explosivo diante da furgoneta de meu pai destinado a darlle un bo susto e quizabes rebentarlle o seu medio de traballo. Foi descuberta por casualidade e a meu pai deulle tempo a ver o coche do cativo (levaba a L) ao que lle pagaron por colocalo. Ao final, a botella de amoniaco con aluminio (de momento pensamos que só ten iso) quedou nas mans da Garda Civil e todo quedou nunha anécdota que lembraremos rindo no futuro.
Como se chegou a isto? Ben, meu pai está coordinando a Plataforma pola Defensa dos Montes da Pedra que emprega todos os medios legais e democráticos para tentar botar do poder aos caciques da parroquia. Estes personaxes levan aproveitándose dunha institución asemblearia que ten séculos de existencia para o seu propio beneficio e chegoulles a hora de irse. E como están tan mal acostumados, agárranse canto poden.
Pagarlle a un imbécil para que coloque un artefacto explosivo nun auto dunha persoa que non comparte as túas opinións é un acto própio de terroristas. Pode parecer de riso, mais a mestura de amoniaco e aluminio é a base do amonal, o explosivo máis empregado por ETA, o IRA e outros da súa calaña. Houbo xente que levou un disgusto moi serio por andaren xogando con esas cousas.
Confiemos en que a situación volva á cordura e á normalidade. Por parte da Plataforma, podo dar a seguridade absoluta de que non se van tomar represalias do mesmo xeito e en ningún caso se empregará a violencia para tentar resolver o conflito. Nós venceremos... e convenceremos.
chuzame -
