Escrebo este texto un día despois de que unha persoa, un simple militante dun partido político, fose asasinada en Euskadi polas súas ideas e pola súa orixe, diferente da dos seus asasinos. Unha vez máis o odio e a xenofobia voltaron triunfar: a guerra eterna continúa.

Non é raro atopar cartaces e panfletos nas rúas de Madrid, e de outras cidades, con alusións extremadamente xenófobas e racistas que non vou reproducir. As pelexas e mortes entre membros de diferentes colectivos étnicos son habituais e xa non son case noticia excepto para contar o número de víctimas. Cal é a diferencia co anterior? No caso vasco trátase de violencia organizada, e, o peor de todo, ten o amparo dunha ampla base social que a alimenta. Esa base social está composta maioritariamente por milleiros de persoas que levan unha vida normal, estudantes e traballadores que se levantan cada mañá para realizar as súas tarefas e que teñen que convivir con outras persoas que non comparten a mesma visión do mundo ca eles. E vano seguir facendo.

Ao mesmo tempo do crime, houbo varios atentados con decenas de mortos noutras partes do mundo, máis éses, afastados e alleos, non afectan do mesmo xeito aquí e agora. Aínda que son igual de reais. E van seguir ocorrendo.

Estou convencido de que nos espera un futuro de paz e prosperidade en todo o mundo, mais, para logralo, queda aínda moito por traballar.

chúzame