Ésta é unha foto roubada de Vigo, unha cidade fronteiriza para min recén descuberta, e que me parece máis interesante pola xente que polos edificios. Aínda que ten boas construccións, as menos, é dun caos interno temível. Tráfico abafante e horror urbanístico, coa maior poboación e o maior crecemento económico do país, a pesares de non ser nin capital de provincia e contar cun sector público mínimo. Deste xeito, o resto de cidades galegas só poden vela con ciumes.

Coa caída das fronteiras, abren-se novas posibilidades. Caída virtual, pois por desgraza, as fronteiras económicas seguen aínda en pé e incordiando. Mais, pouco a pouco e case sen decatarnos, algo vai mudando. Asociacións que reclaman a unidade da língua, trens de alta velocidade (de dobre liña) en breve e a xa habitual viaxe de miles de galegos á feira de Valença, fan que se abra un futuro de mudanzas sociais que non se poden evitar. Aínda que poñan todos os medios para facelo.

Para rematar, hoxe é fin de ano e mañá entraremos de pleno no 2008. Lixeiras modificacións no aspecto externo do blog, e unhas cantas ligazóns eliminadas. Agora todos os álbuns están, e estarán polo menos durante un ano, en 23hq, de xeito que desaparecen as que estaban espalladas por varios servidores.

Feliz ano!

chuzame

Outro ano máis (só o terceiro), e xa temos un novo partido da selección galega de fútbol. Desta volta toca xogar en Vigo e con novidades: xogan tamén as mulleres contra Catalunya, así como as categorías inferiores.

Para todos os que apoiamos e defendemos a creación dunha selección propia, negada durante o reinado do anterior talibán, perdón, presidente electo, é motivo de especial orgullo. Non é o orgullo de sermos un povo superior, que non creo que haxa uns superiores a outros, senón simplemente diferentes. É simplemente ter algo normal que nos foi negado por escuros e egoístas intereses políticos. E que por fin conseguimos.

Todo povo ten dereito a criar a súa propia élite, nos campos e áreas nos que lle sexa posível. A alternativa é a asimilación a unha élite allea e a perda de autoestima común, o que da resultado actitudes de sobra coñecidas de negación: "se fan unha selección galega, tamén a fago eu na miña casa" ou "en Galicia non hai nivel para iso", habituais en persoas mediocres e que son mostra dun enorme auto-desprezo inherente a séculos de colonización. Isto non é só malo para xente do propio povo, senón tamén para os que o rodean, que difícilmente se poden beneficiar desta situación.

Mais, ainda non está todo dito. Por desgraza, estamos obrigados a xogar nestas datas, e a escoller rivais mercenarios, e non povos dos que somos irmáns e veciños (Portugal, Irlanda, Escocia, Asturias, ...), que serían os máis lóxicos para este tipo de enfrontamentos. Aínda queda moito camiño para conseguir a oficialidade plena das nosas seleccións.

chuzame

A banda de Möbius, é unha figura xeométrica descuberta, se é que estas cousas se descubren, por dous matemáticos alemáns a finais do século XIX. Podedes atopar a definición exacta no artigo da Galipedia sobre a banda Möbius.

Debido a certas propiades que posúe, resulta ser unha figura bastante desconcertante para algunhas persoas. Incluso se chegaron a facer varias películas, ningunha de calidade excesiva, na que se lle atribúen propiedades paranormais...

Lonxe desas trapalladas, neste vídeo podedes apreciar algunha das súas características máis curiosas.

chuzame

Este post pode ser bastante tedioso e persoal, así que vos aviso. A punto de rematar o ano 2007, aínda que poida non ser o último post, é bo facer balace do que cada un fixo. No meu caso, comecei a comezos da primavera este blog como pequeno experimento sen pretensión demasiado serias, e así continua. Mais tamén me serviu para aprender e darlle importancia a cousas que anteriormente me pasaban desapercibidas e que son realmente importantes.

Un blog escrébeo calquera, mais, un bo blog... é unha tarefa realmente complexa. Desde a escolla inicial dos temas a tratar, o aspecto visual, a lingua empregada e o uso que se fai dela, ata atopar o que realmente un quere expresar e transmitir, hai un camiño que para cada blogueiro é diferente. E pouco a pouco, cada un vai pulindo o seu estilo, de xeito que escreber vólvese un hábito agradecido.

Como resume do ano, o blog naceu como produto da crispación. Deste xeito, tivo un parto complicado, nun momento en que parecía que o España ía cara a hecatombe e a fin dos días estaba perto. Travesías naceu como medio persoal de combatir esa imaxe imposta tan artificial que se nos estaba (e sigue) a vender nos medios. E á marxe tamén naceu como un medio persoal de informar á xente que teño próxima de cousas que me parecía debían coñecer. Ése é un dos obxectivos de blogaliza, facer que a xente se comunique en galego na rede dun xeito cómodo. Para o castelán e o inglés xa hai outros servidores, teñen de sobra onde escoller.

Pouco a pouco, os tronos foron desaparecendo do ceo, para comezar a falar de cousas realmente interesantes. Concertos, discos, grupos, libros e poesía. Foi nese momento cando o blog tomou o corpo que ten agora. A modiño, as visitas foron medrando. Nunca pretendin ter moitas, así que estou gratamente sorprendido, xa que houbo semanas que superaron o cento. Dito isto, débolle agradecer á ¿musa? do blogomillo e aos malpocados Aduaneiros, así como a xente que me ligou o s posts surxidos da polémica de hai unhas semanas. Voltarei sobre o tema, ainda que máis polo interese que pola repercusión que teña o que poida dicir eu.

Para o ano que entra aguardo ter máis novidades, unha delas xa está en marcha. Xa escollín espazo para as fotos, 23hq, o que me recomendara Ifrit, será o lugar a onde suba todas as fotos persoais.

Saude!

chuzame

O vídeo de hoxe pertence a unha actuación para a televisión brasileira da grande diva da MPB (Música Popular Brasileira) Marisa Monte no ano 1988. Esta cantora, nacida no Rio de Janeiro, é um símbolo para o Brasil. A día de hoxe é un referente tanto polas súas cualidades artísticas como polo seu compromiso co seu pobo.

Criada nunha das cidades máis perigosas do mundo, medrou num ambente musical que, sumado ao seu talento natural, permitironlle comezar unha carreira como cantora desde moi cedo. Nun primeiro momento quixo ser cantora de Ópera, máis o feito de ser seu pai diretor da Escola de Samba Portela e os discos do novo rock brasileiro dos 70, fixeron que mudase definitivamente para a MPB.

A finais dos 80 e comezos da seguinte década aparecen os seus primeiros traballos, nos que se recollen versións de diversos e variados temas, ademáis dos seus propios. Co paso dos anos, aumentará progresivamente a proporción de temas de composición propia nos seus traballos, percorrendo diferentes ritmos e melodías. Nos últimos tempos torna a ollada cara atrás para lembrar as cantigas que escoitou na súa infancia e que, como ela mesmo recoñece, tanto lles debe.

De entre todas as características que posúe hai unha que destaca poderosamente: a súa voz cálida e mortalmente sensual. Con ela logra transmitir emocións superiores, de xeito que calquera acompañamento pasa a ser secundario. Ademáis diso, os seus méritos non acaban ahí, xa que é tamén compositora e ela mesma toca o violao (guitarra) en moitos dos seus temas. Outro punto importante que a axudou na súa carreira foi o enorme acerto á hora de escoller aos seus colaboradores (exceptuando ao Carlinhos Brown).

No terreo máis persoal, a pesares de lograr unha fama case universal, non renega do lugar no que naceu nin evita falar dos seus problemas cando cre que é necesario. Deste xeito, segue apoiando á escola de Samba da que foi diretor seu pai.

Non quero rematar sen mentar que aínda estou traumatizado por perderme o seu concerto na praia de Riazor hai uns cinco ou seis anos cos Tribalistas, sen dúbida un dos seus traballos máis fracos e aínda así máis recoñecidos internacionalmente. Marisa, por favor, volve a Europa xa!

E aquí vos deixo o vídeo de marras, digo,de turno. A diva nos seus comezos, ao redor dos vinte aniños, cantando unha das súas cancións máis coñecidas :

chuzame

Desde Chuza! salta a noticia dun novo portal adicado á música galega, Clube Dixital. Creado polo selo Falcatruada, anuncia-se como música de balde e ofrece tres temas (o equivalente a un cd promocional) en descarga gratuita de cada un dos grupos que editan disco no selo.

Para comezar, un prato forte: Xosé Manuel Budiño. Sen dúbida un dos mellores e máis recoñecidos gaiteiros deste país, quen, por certo, adica un tema ao Ortegal. De feito, coincidín con el no Festival de Ortigueira de hai 2 anos. Estaba ao meu lado cando ía comezar o concerto de Berrogüetto o domingo (sí, era eu aquel paspán que te miraba raro). Fíxolle unhas fotos ao grupo e perdeuse na maré de xente.

Están dispoñíbeis temas de para todos os gustos: The Homens, Silvia Penide, Xosé Lois Romero... deste xeito pode facerse un cunha boa fonoteca e de paso comprar de vez en cando algún disco. Sorte.

chuzame