Enténdese por blogomillo o conxunto de blogues escritos en galego (en calquera norma), esteñan ou non neste servidor, blogaliza. Podedes consultar unha lista máis ou menos automatizada na páxina principal, na ligazón correspondente. O blogomillo conforma unha comunidade máis ou menos dinámica e, como tal, ten os seus propios sinais de identidade e as súas propias referencias.

Unha destas referencias, inmortalizada no mítico post de Aduaneiros, 'Tu quoque Iolanda', é a poetisa Yolanda Castaño. Ademáis de aparecer no Cifras e Letras e compoñer estrofas, esta muller foi a primeira, e desde entón única, musa dos blogueiros galegos. Os seus méritos foron os seus méritos literarios, o seu compromiso coa cultura do país e, a verdade e sobre todo, o seu glamour. Fácil de atopar nos ambentes pseudo-universitarios da cidade da Torre, talvez recitando os seus poemas para os seus admiradores ou indo ao supermercado, mais sempre divina.

Por suposto, ser tan innovadora, radical, supercool, progótica e, porque non dicilo, galeguista serviulle para recoller unha multitude de críticas e desprezos do común dos mortais, incapaces de enfrontarse a un ser superior coma ela. Pretendéndoo ou sen pretendelo, a musa rachou por fin con todos os tópicos asociados á poesía galega, aos ambentes bucólicos e tradicionalistas do mundo rural e matriarcal para ofrecer por primeira vez unha imaxe de muller contemporánea alternativa, urbanita e autosuficiente. Un artificio que por fin aparece na súa versión galaica e pola súa irreverencia provoca. De feito, nálgúns mesmo provoca náuseas, algo que non sucedería se procedese de Madrí ou Nova York, por exemplo. Romper cun tópico nunca é fácil e ese mérito será sempre seu. Como di neste video '...e tanta calamidade me safistace porque a miña beleza fundará dinastías...':

A súa caída, e o motivo do post de Aduaneiros, foi a súa traizón a Isaac Díaz Pardo cando aceptou o posto de diretora da galería Sargadelos da Coruña, despois de estar e darlle o seu apoio na homenaxe que lle rendiu o ámbito cultural galego cando o botaron da súa propia empresa. Deste xeito, a musa caeu en desgracia.

O asunto de Díaz Pardo é un tema complexo que queda fóra do alcance deste blog de momento. Simplesmente dous apuntes: Díaz Pardo é algo máis que un icono e un referente da cultura galera, é unha personalidade histórica que perdurá na memoria colectiva do povo galego mentres exista. Por outra banda, os intereses que hai a día de hoxe detráis do seu grupo empresarial son alleos á súa obra como artista, pioneiro e creador e xa se sabe como son na Galiza as herdanzas... Eu persoalmente inclínome por darlle a razón a él, mais sei que non podo ser imparcial nese aspecto.