Desde hai un tempo comezou unha campaña para lograr ter un dominio propio en internet para a cultura galega. Desde o primeiro momento logrou o apoio de numerosas institucións tanto públicas como privadas de dentro e fora de Galiza, ademáis dun elevado número de apoios individuais, considerando o precario dos accesos privados á rede no país. Despois do éxito alcanzado na campaña polo .cat, sería normal que ao fin se lograse o obxectivo.

Os motivos de ter un dominio propio en internet non a necesidade de diferenciar e promover a cultura galega no ámbito universal. A candidatura logrou o apoio dos tres grupos políticos no parlamento galego, polo que non é un tema político que divida á xente. Todo galego se sinte identificado coa súa cultura, a súa terra, a súa fala e, tamén, polos seus símbolos. As referencias ao noso entorno non poden estar encadradas simplemente nun ámbito español (.es) ou europeu (.eu), senón que precisan de algo que os identifique de por sí: unha marca propia. As organizacións, empresas e demais entidades propias deben ser recoñecidas por ese selo, ao igual que calquera producto de calidade leva unha denominación de orixe. Como escrebera Castelao fai tempo: "Somos españois porque somos galegos, se non fosemos galegos non seríamos nada".

E para suliñar todo o que acabo de esbardallar, aquí tendes este vídeo do Courel con música de Luar na Lubre, que anda polo medio millón de visitas no YouTube:

chuzame -

Éste é o vídeo da cantiga 'Se ti queres' do álbum Espido que pertence a un programa de Luar, na TVG. Por suposto, é un play-back como unha catedral. Paréceme triste que a única cadea de televisión en galego na actualidade se adique a facer este tipo de chapuzas, podendo facer retransmitir un concerto en directo a un coste ridículo.

Creo que non é o momento de facerlle críticas desatadas ao ente público, xa que, aínda que arrastra unha pesada herdanza de 20 anos de corrupción e latrocinio vario a costa dos pobres contribuintes galegos, fixo recentemente un grande esforzo por mellorar. Aínda queda moito, mais creo que se vai na boa dirección: programas de calidade. Queda moito camiño por recorrer, máis os primeiros pasos xa están dados. Hai que ter fe no futuro.

Mentres tanto, podedes desfrutar dos concertos enteiros de Berroguetto 'Live in Arzua' e a presentación do disco '10.0' en Compostela tanto no emule coma no canal internacional da TVG. Se o que non se conforma é por que non quere!

chuzame -

 

Pixélame estréase hoxe! É unha web na que levo colaborando con varias persoas desde fai un tempo preparando o seu lanzamento. Contén noticias sobre videoxogos, animación dixital e gráficos por ordenador en xeral. É do estilo de Chuza e Menéame, polo que os usuarios poden enviar as súas noticias en forma de ligazón e adicionando un pequeno comentario que sirva de orientación. As novas máis votadas suben directamente á portada, polo que é a comunidade a que elixe o que se verá.

A páxina está en castelán, xa que intenta chegar a un público amplo, aínda que se aceptan ligazóns en outros idiomas. Existen servizos de traducción automática de páxinas que permiten ver os contidos na lingua que se desexe. Desde aquí invítovos a tod@s a botarlle unha ollada, e a partipar na web cos vosos votos e as vosas novas.

chuzame -

Acabo de ler o 2º comunicado dos Aduaneiros, polo que deduzo que entramos nesa fase tan habitual nas guerras mediáticas que son os intercambios de comunicados entre as dúas partes co fin de confundir ao público. Podemos asistir a este lamentável e inevitável espectáculo case a diario nos máis diversos medios de comunicación de todo o mundo cando dúas partes entran en conflicto. Neste comunicado, escrito en perfecto galego reintegrata, como ven sendo habitual nos Aduaneiros, acúsase directamente á ex-diva de mintir e inxuriar aos creadores do portal dándose por vítima, cando son eles os perxudicados. Tamén se sinala que o peche foi debido a non querer entablar unha batalla xudicial, ao ser Aduaneiros un proxecto sen ánimo de lucro e non ter recursos abondo para manter un avogado lambón.

Sempre é difícil tomar parte por un bando dun xeito razonable e obxectivo, xa que sempre se tende a ter máis en conta os lazos sentimentais. Máis, a estas alturas, a sociedade galega, sobretodo a que se informa a través da rede xa sabe que a ex-diva é unha simples oportunista, que non procura outra cousa que a propaganda gratuita. Está a empregar os seus recursos e, ao estilo de certa emisora episcopal, xa saíron os seus amigos mediáticos a meter baza no seu favor. Non lembraron facelo hai un ano cando se publicou o conto.

O resultado de todo isto, á marxe das consecuencias personais para os implicados, é que o blogomillo se queda outra vez sen un dos seus puntais, como xa pasara coa extinta va-ca e outros máis. O enorme dinamismo da rede galega ten como contrapartida a febleza do seu entramado. En fin, pouco a pouco, haberá que ir medrando.

Mentres tanto, hoxe vou ir a un concerto do grupo de Black Metal Crying Blood, no que toca un colega meu do choio. Sí, é o que ten a cabeza pelada nesta foto:

chuzame -

Escrebo estas liñas despois do pequeno balbordo que se montou tras o peche 'semivoluntario' da web de Aduaneiros sem fronteiras e despois tentar defender nun post anterior á (ex) musa do blogomillo, a traida (abrv. de traidora) Iolanda. Dáse a circunstancia que o motivo do peche son as ameazas do avogadete da rapaza aos autores da web, xa que considera unha caricatura exposta na web como unha ofensa á honra da súa defendida.

É curioso que isto aconteza só unhas semanas despois do tema das caricaturas das súas maxestades o príncipe e maila muller. Está claro que se abreu a caixa de Pandora das demandas dese estilo. Se o fan pola familia real, por que non por outros? Non teñen os demais o mesmo dereito que a coroa? Lembremos que o mesmo presidente Zapatero tamén tivo outro asunto recentemente coa compañía aérea Ryan Air, aínda foi un caso diferente xa que se empregába directamente unha fotografía real.

Persoalmente opino que as coroas, as imaxes das monarquías e as bandeiras son só símbolos e nunca deberían estar por encimas dos dereitos individuais dos cidadáns. Pódenos gostar ou non un determinado debuxo ou non, máis se non temos o dereito a expresarnos dese xeito, axiña quedamos nas mans do que interpreten e dictaminen os xuíces ou poderes correspondentes. Debemos ter o dereito a expresarnos como nos dea a gana. Iso non quita que non debamos xulgar ou ter opinións sobre o que estamos a contemplar, pero ésa é a interpretación que nós lle damos, non ten por que ser a dos demais. No fondo, é unha cuestión de tolerancia.

Fóra destes espiñentos temas, tedes unha nova ligazón ás fotos da viaxe deste ano a Lisboa, coidadosamente censurada, na lista de álbuns da barra lateral. Está nun novo servidor, Zooomr xa que o Flickr non permite máis de tres álbumes sen pasar por caixa e así non mola.

chuzame -

Con esta portada inauguro unha nova sección do blog que algúns botaban en falta: Ciencia Ficción (abreviado SciFi ). A ilustración que aparece pertence á edición do ano 2000 da novela San Leibowitz y la mujer caballo Salvaje, continuación de Cántico por Leibowitz. O motivo de escoller esta pouco coñecida obra para comezar a sección é o impacto que me causou a súa lectura.

A acción destas obras desenrólanse nun universo creado por Walter R. Miller Jr., ex-piloto ianqui que participou no famoso bombardeo do mosteiro benedictino de Montecassino en Italia durante a segunda guerra mundial, feito que ten relación cos temas tratados nestas novelas. A entrada é clásica: despois do colapso da civilización tras unha hecatombe nuclear, todas as institucións caen, excepto unha: a igrexa católica. A existencia dunha organización que reúne fé e unha xerarquía sólida permite conservar fragmentos do coñecemento antigo nas máis difíciles situacións de barbarie e penuria, como xa sucedera na época da caída do Imperio Romano.

A partir de aquí nárranse as historias e que teñen como eixo un mosteiro benedictino situado nas montañas rochosas de Norteamérica en diferentes etapas históricas que replican a historia actual da humanidade con variacións moi coidadas. O primerio volume desenrólase en tres actos, recopilación de tres novelas curtas desenrólase en tres periodos de tempo diferentes: a Alta Idade Media, xusto despois da morte do fundador do mosteiro por un xudeu converso, que será o futuro San Leibowitz; o fin da Alta Idade Media e a Idade Contemporánea, no que a humanidade volta a estar ao borde da desaparición. O modelo de historia cíclica que se repite continuamente é un dos temas claves que se tratan. O tempo da segunda novela sitúase inmediatamente despois do segundo relato do primeira novela, que poderiamos considerar os comezos da Idade Moderna.

O mosteiros benedictinos son pertencentes á orde de San Bieito (Benito en castelán), que foi o primeiro ao que se lle ocorreu a idea en Europa de que os monxes podían montar o seu propio chiringuito e valerse por si mesmos sen ter que ir mendigando o pan por ai, que era o máis normal por aquel entón, polo século V. Bieito atopoba despreciabeis as costumes dos seus colegas e por esa razón redactou unha serie de normas estrictas que regulaban o funcionamento interno dos mosteiros e o comportamento dos seus membros. Esas normas reciben o nome de Regra de San Bieito e profundizar nelas será motivo de outro post máis adiante. A idea xeral que se extrae é principalmente a obediencia ao abade, quen debe consultar os seus asuntos coa congregación para tomar decisións. O actual Papa, Benedicto XVI declárase seguidor das ensinanzas de San Bieito, feito polo cal tomou del o seu nome, xa que Benedicto é a forma culta de Bieito.

O espírito da regra impregna toda a obra, de xeito que lle da un aire místico que resulta innovador para as habitualmente frías e científicas disquisicións do xénero. Os temas clásicos como a morte, a enfermidade, a inevitabilidade dos acontecementos e a loita polo poder son tratados un punto de vista pouco habitual no que o protagonista non é máis que un mero de espectador. Tal vez por iso un non pode deixar de pasar as páxinas, sumerxido nunha narración tan realista que parece que vas ter que cuspir a area do deserto polo que camiñan os personaxes.

A atractiva portada da edición en castelán, cunha caravana do deserto coa basílica de San Pedro ao fondo permite ao posível lector facerse unha imaxe do que vai atopar. Pola temática do libro, encádrase máis no xénero de ficción especulativa que no da ciencia ficción clásica, aínda que a barreira entre os dous xéneros sempre foi moi feble.

Unha lectura aconsellada a todo o mundo, aínda aos non iniciados, que invita a reflexionar.

 

chuzame -

Enténdese por blogomillo o conxunto de blogues escritos en galego (en calquera norma), esteñan ou non neste servidor, blogaliza. Podedes consultar unha lista máis ou menos automatizada na páxina principal, na ligazón correspondente. O blogomillo conforma unha comunidade máis ou menos dinámica e, como tal, ten os seus propios sinais de identidade e as súas propias referencias.

Unha destas referencias, inmortalizada no mítico post de Aduaneiros, 'Tu quoque Iolanda', é a poetisa Yolanda Castaño. Ademáis de aparecer no Cifras e Letras e compoñer estrofas, esta muller foi a primeira, e desde entón única, musa dos blogueiros galegos. Os seus méritos foron os seus méritos literarios, o seu compromiso coa cultura do país e, a verdade e sobre todo, o seu glamour. Fácil de atopar nos ambentes pseudo-universitarios da cidade da Torre, talvez recitando os seus poemas para os seus admiradores ou indo ao supermercado, mais sempre divina.

Por suposto, ser tan innovadora, radical, supercool, progótica e, porque non dicilo, galeguista serviulle para recoller unha multitude de críticas e desprezos do común dos mortais, incapaces de enfrontarse a un ser superior coma ela. Pretendéndoo ou sen pretendelo, a musa rachou por fin con todos os tópicos asociados á poesía galega, aos ambentes bucólicos e tradicionalistas do mundo rural e matriarcal para ofrecer por primeira vez unha imaxe de muller contemporánea alternativa, urbanita e autosuficiente. Un artificio que por fin aparece na súa versión galaica e pola súa irreverencia provoca. De feito, nálgúns mesmo provoca náuseas, algo que non sucedería se procedese de Madrí ou Nova York, por exemplo. Romper cun tópico nunca é fácil e ese mérito será sempre seu. Como di neste video '...e tanta calamidade me safistace porque a miña beleza fundará dinastías...':

A súa caída, e o motivo do post de Aduaneiros, foi a súa traizón a Isaac Díaz Pardo cando aceptou o posto de diretora da galería Sargadelos da Coruña, despois de estar e darlle o seu apoio na homenaxe que lle rendiu o ámbito cultural galego cando o botaron da súa propia empresa. Deste xeito, a musa caeu en desgracia.

O asunto de Díaz Pardo é un tema complexo que queda fóra do alcance deste blog de momento. Simplesmente dous apuntes: Díaz Pardo é algo máis que un icono e un referente da cultura galera, é unha personalidade histórica que perdurá na memoria colectiva do povo galego mentres exista. Por outra banda, os intereses que hai a día de hoxe detráis do seu grupo empresarial son alleos á súa obra como artista, pioneiro e creador e xa se sabe como son na Galiza as herdanzas... Eu persoalmente inclínome por darlle a razón a él, mais sei que non podo ser imparcial nese aspecto.

chuzame -

Estou a escoitar o último álbum de Skye, non a illa do norte de Escocia, senón a ex-cantora de Morcheeba, o grupo de pop inglés. Para os que non os coñezan, Morcheeba é un grupo formado a mediados dos 90 polos irmáns Godfrey e esta vocalista.

Skye Edwards deixou (ou botárona, quen sabe) o grupo no 2oo5 e podo constatar que o divorcio foi malo para as dúas partes. Se cadra a que máis perdeu foi a cantora, que axiña caeu nas mans de algún pérfido produtor musical que perpetrou o seu disco en solitario, 'Mind how you go', que ten un son industrial, aburrido e predecível.

Algo similar, aínda que en menor medida, lles ocorre aos irmáns Godfrey, quen, por certo non mudaron o deseño da súa web oficial desde o 2003. Despois da fuxida de Skye, non acertaron coa substituta e o álbum que gravaron no 2k5 tivo escaso éxito. O seu último CD chámase 'Dive deep' e nel contan cunha nova vocalista, Jody Stenberg, que lles está a dar mellor resultado.

Déixovos co clipe dun dos seus máis grandes éxitos. Por certo, ao o título do post correspóndese co do seu recopilatorio que vos recomendo encarecidamente.

chuzame -